Ludo Switsers (Vlaams Belang Kontich-Waarloos) overleden

In de nacht van 23 op 24 mei 2007 is Ludo Switsers overleden, veel te jong en in de kracht van zijn overtuiging en inzet voor zijn Vlaamse Volk.
Met Ludo verdwijnt één van de boegbeelden van het Vlaams Blok, later het Vlaams Belang, in de Antwepse regio.
Ludo was er al bij toen Karel Dillen in 1977 de VNP (Vlaams Nationale Partij) oprichtte uit onvrede met de ondertekening van het Egmontpact. De naam Vlaams Blok ontstond uit een kartel met de VVP (Vlaamse Volkspartij) van Lode Claes. Toen in 1979 de VVP van het politieke toneel verdween, werd omwille van de ondertussen reeds verworven naambekendheid de naam Vlaams Blok behouden. Ludo doorkruiste in die periode de regio Kontich-Boom om de partij te promoten en afdelingen op te richten. Ludo lag persoonlijk aan de basis van de meeste afdelingen in de streek.
In Kontich zelf had Ludo een schare militanten rond zich verzameld, waarmee hij heel het gebied Kontich-Boom bewerkte. Ondertussen slaagde hij er ook nog in een eigen Kontichse afdeling uit de grond te stampen. In 1982 kwam hij bescheiden op als onafhankelijke op de lijst Volksbelangen, en werd ei zo na niet verkozen. In 1988 voelde de afdeling zich sterk genoeg om op eigen benen te staan en een volledige lijst in te dienen. Het werd geen succes maar het Kontichse Vlaams Blok kreeg door zijn inzet zulk een positieve impuls, dat het sindsdien niet meer weg te denken is uit de Kontichse politiek. Na een eerste periode met 2 verkozenen zetelt het Vlaams Belang sinds de laatste verkiezingen met 6 verkozenen in de gemeenteraad.

Terugdenkend aan Ludo treden steeds opnieuw drie begrippen op de voorgrond: goedheid, vasthoudendheid, sociale bewogenheid.
Goedheid: Ludo was de man die steeds klaar stond om anderen te helpen, met alle mogelijke middelen. Hij vroeg daarbij nooit iets voor zichzelf, ook niet in de politiek. Ludo was een echte “missionaris” die vanuit de kracht van zijn overtuiging dacht en handelde. Hij maakte zich daarbij vele vrienden, waarvan hij op politiek vlak veel durfde eisen. Maar steeds gaf hij het voorbeeld met zijn onbaatzuchtige en onbegrensde inzet.
Vasthoudendheid: In iets geloven en uw geloof niet verliezen ook als alles schijnt verloren te zijn, dat tekent de grote geesten. Het is niet altijd gemakkelijk “oppositie” te voeren, het is veel gemakkelijker mee te huilen met de wolven in het bos. Ludo was het toonbeeld van de onversaagde werker die bewust was te strijden voor de goede zaak, en daarin zijn motivatie én zijn troost vond.
Sociale bewogenheid: Ludo deed dit alles voor zijn volk, en vooral voor de gewone man in de straat. Op zijn manier wou hij zijn volk verheffen, niet alleen op cultureel vlak maar ook op “economisch” vlak. Hij sprak, bewust, de taal van de arbeider en eiste dat ook van zijn medestanders. Hij was de man van de “basis” en haalde daar zijn erkenning en successen. Dat werd hem binnen de eigen partij niet altijd in dank afgenomen. Maar het pleit voor Ludo dat hij nooit afstand heeft willen nemen van “zijn” mensen.
Dit alles uitte zich ook op professioneel vlak waar hij, die meermaals “weggekocht” werd omwille van zijn professionele kennis, vasthield aan zijn statuut als “arbeider”. Hij vreesde dat een andere “titulatuur” hem ging vervreemden van zijn werkmakkers.

Bij dit alles mogen we niet vergeten dat Ludo ook nog een gezin had. Zijn echtgenote Ria en zijn zoon Joris, hebben hem vermoedelijk dikwijls moeten missen omwille van de politiek. Maar als het nodig was dan was de vader én de echtgenoot daar om zijn gezin te behoeden. De opvoeding van zijn zoon heeft hij steeds persoonlijk op zich genomen en gevolgd. Zijn echtgenote droeg hij op handen, goed wetende wat zij voor hem betekende. Zijn kleinkinderen konden steeds een lach op zijn gelaat toveren en konden niets fout doen. Ludo als familieman zullen velen zich niet zo direct kunnen voorstellen, maar zij die het voorrecht hadden hem zo te hebben gekend, zullen getuigen van zijn grote liefde voor “zijn” gezin.

Het bestuur van de afdeling Ekeren en in het bijzonder onze voorzitter Kurt Van Noten, die zelf van Kontich afkomstig is en zijn eerste stappen begin jaren ’90 in het toenmalige Vlaams Blok zette dankzij Ludo, neemt met diepe droefheid afscheid van Ludo, want in Ludo verliezen we een vriend, een kameraad, een medestrijder, een inspirator, een leider.

Ludo, we nemen geen afscheid want we zullen steeds uw inspiratie in ons meedragen, waarheen het lot ons ook zal leiden. Zoals jij, Ludo, aan het sterfbed van uw vader beloofde te blijven strijden voor uw volk, zo beloven wij jou nu, Ludo, voort te gaan op de weg die jij voor ons hebt getekend.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...